ooit was ik zo gelukkig
dat kleine ukkie van 6
niets kon me raken
ik dacht dat ik voor het geluk geboren was
kende nooit 1 tegenslag
mijn ouders vond ik de beste van de hele wereld
dat is nu wel even anders...

dat ukkie van 6 groeide op
het is nu een meisje van 18
maar diep vanbinnen
wil ik nog altijd dat kleintje zijn
dat zich over niets zorgen hoefde te maken
dat kon uithuilen bij mammie

alles veranderde
de geborgenheid die ik ooit kreeg
is compleet verdwenen
ik moet het alleen zien te redden
en het lukt me gvd niet
maar niemand die het merkt

ze kan er wel tegen
't is altijd een sterke geweest
heeft iemand er ooit al eens bij stil gestaan
dat ook in mij slecht kan voelen
dat ook ik soms behoefte heb
aan een schouderklopje

het kan me allemaal nog weinig schelen
volgend jaar ben ik weg
begin ik men eigen leven
ver weg van al de hypocrisie
ver weg van al het bedrog
ver weg van alles...