Acht gedichten aan een vrouw.
Acht gedichten aan een vrouw.
VII.
Met de zomer in ’t verschiet,
wordt mij de les gelezen:
Vlinders worden vogels
en die kunnen niet vliegen.
De taal verliest zijn blaren,
die mijn voeten dan weer winnen.
De beeldspraak ontzegt een scherm
en spraak op zich, niet filmisch meer.
Zo Koningin, de eed ligt dus aan diggelen,
al zal ’t jou niet zozeer deren,
al lang gelukkig, met de gulheid van slijm
in sporen die naar eender welke horizon leiden.
Zelfbevredigd, trek je in,
in de nieuwe woonst, steen en huid,
om te logeren tot mijn adem
het niet langer kan trekken.
De beeldspraak is verdwenen,
de herhaling is nu hier, recht voor de raap:
Ik heb je liefgehad, met vol gewicht,
tot je eraan gestorven bent.
Reacties op dit gedicht
| Elissa-Amanda: | Vrijdag, mei 23, 2003 17:51 |
| Meesterlijk mooi! Liefs |
|
| free: | Vrijdag, mei 23, 2003 08:05 |
| prachtig!! charles alleen struikel ik in de eerste strofe over de laatste zin 'die niet kunnen vliegen' dat 'klinkt lekkerder maar kan aan mij liggen hoor;) liefs free |
|
| marina vdb: | Vrijdag, mei 23, 2003 01:48 |
| ik zal ze blijven lezen, mooi, liefs, ;) Marina |
|
| waterval: | Vrijdag, mei 23, 2003 01:38 |
| met die zes vorige en de achtste op komst heb ik nog een hele poos bijzonder leesvoer......(zoals gewoonlijk)....(en zolang ambetante pc's niet te traag worden of het laten afweten...*zucht*..)... |
|
| wijnand.: | Vrijdag, mei 23, 2003 00:44 |
| Hij is weer schitterend | |
| MayadeBij: | Vrijdag, mei 23, 2003 00:19 |
| Nou lekker dan Charly. Van zwoele vlinders naar vliegende ratten, eigenlijk best knap zo in 1 klap de ademnood herwonnen. (1 royale buiging, al zal het de laatste zijn =;)]]) | |
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: 260580 | ||
| Gepubliceerd op: 23 mei 2003 | ||
| Thema's: | ||