de weg zonder einde...
De weg is lang, eenzaam en kil
je mag roepen zo hard je kan, het blijft stil.
Geen boom waar je op kan steunen in moeilijke tijden
geen stem die je kan redden uit het harde lijden.
Er zijn hoge heuvels en diepe putten
ook zijn er windvlagen, die je langzaam uitputten.
Toch ga je door regen, storm en sneeuw
zelfs DIE pijn overwin je met een schreeuw.
Plots prikken de vele doornen door jouw hart
de haat komt in je op, je bent verward.
Je geeft op, hij heeft de oorlog gewonnen
je denkt dat het nu voorbij is...
Maar nee...het is nog maar net begonnen!
je mag roepen zo hard je kan, het blijft stil.
Geen boom waar je op kan steunen in moeilijke tijden
geen stem die je kan redden uit het harde lijden.
Er zijn hoge heuvels en diepe putten
ook zijn er windvlagen, die je langzaam uitputten.
Toch ga je door regen, storm en sneeuw
zelfs DIE pijn overwin je met een schreeuw.
Plots prikken de vele doornen door jouw hart
de haat komt in je op, je bent verward.
Je geeft op, hij heeft de oorlog gewonnen
je denkt dat het nu voorbij is...
Maar nee...het is nog maar net begonnen!
Reacties op dit gedicht
| @Kakien@: | Donderdag, juni 05, 2003 21:06 |
| Ik vraag me af waar ge het maar haalt om alles zo mooi te zegge.. Gelijk gij het zegt lijkt het allemaal niets Maar ik weet dat het in werkelijkheid anders is... Weet da ge altijd op mij kunt rekene!!! (heel mooi gedicht!!!!) -xxx- |
|
