het overvalt je opeens
zonder enige reden
in een flits is het daar weer
en het raakt je terug even diep als toen
geen ontkomen aan
niemand die het begrijpt
de grote vraag blijft
Waarom?
woede waar je geen blijf mee weet
onbegrip
tranen die niet willen stoppen met rollen
soms wordt het allemaal teveel
op die momenten besef je
dat je er eigenlijk alleen voorstaat
je zou 100 mensen kunnen bellen
maar er is niemand die je wil storen
het is niet belangrijk genoeg
het maakt je kapot vanbinnen
maar je zwijgt nog liever
dan het tegen iemand te vertellen
je denkt: het kan altijd erger
niet?