De diepte van een glas.
De diepte van een glas.
Ach lief, ach lief, vrijgevige dief,
je maakt me horendol, en blij
een mens te zijn. Dat ik wil,
nu ik je kwijt ben, dat ik kan lachen
met mezelf. De ironie ziet me zitten,
jij niet, de vliet van verwarring
dan weer wel, ik ben geliefd,
behalve door ’t geliefde. In een breuk,
deuk, leuk, niet? Innige ellende,
die me zo graag ziet, ik bespot,
en houd de zot met mij, vrij blij,
terwijl ik alcoholicus word. Zieker,
en nog uitbundiger lachend.
Reacties op dit gedicht
| aseos: | Zondag, juni 15, 2003 13:03 |
| Je hebt het flink te pakken geloof ik van het liefdesvirus, er komen wel schitterende gedichten uit voort dus voor je lezers is het positief;)! kus soesa | |
| Sheena: | Vrijdag, juni 13, 2003 18:45 |
| glazen tonen nu eenmaal altijd diepe bodems als men het geluk verzopen heeft ;-) Sheen |
|
| lani: | Vrijdag, juni 13, 2003 07:08 |
| ik voel de pijn in de ironie... hoe diep kan een mens kijken door dubbel-glazige bodem van verdriet charly? x-x-x |
|
| free: | Vrijdag, juni 13, 2003 00:53 |
| die zelfspot siert je wel! ;) proost.... liefs free |
|
| Roxette: | Vrijdag, juni 13, 2003 00:40 |
| Hm...wie doet er nou ijs in wijn? Had het maar gedaan;)..en niet alleen in de wijn ;p Gedicht is mooi, triest en diep.... Groet Rox |
|
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 13 juni 2003 | ||
| Thema's: | ||