in het holst van de nacht
luister ik naar de stem van mijn emoties
ze spreken maar zonder woorden
ze jagen me angst aan
met een onechte glimlach
ik zoek achter dat kleine straaltje
de minste straal kan me verwarmen
maar wolken
maken mij het zoeken zo hard

ik luister naar wat hoop
blazend naar mijn pijn
die me als een zachte bries
overal naar toe leidt
waar zal mijn hoop te vinden zijn

ik schreeuw het uit
maar met een onwezenlijke stilte,
een stilte die oneindig lijkt.
en me aankijkt
en zegt

ik weet het allemaal niet zo meer
waar moet ik heen
waar mag ik heen
duizenden vragen in m'n hoofd
wachtend op wat rust,
op een eindpunt.

***Marie-Paule***
(Gent, 14 juni 2003 om 03 u 's nachts geschreven)