daar zit je nu stil en alleen
in je nieuwe zetel die we voor je kochten
waar is de tijd naartoe dat je altijd
in je tuin werkte en zwoegde
zorgde voor ons, voor groenten en vele bloemen
dat was steeds je hele leven, werken en geven

opeens kwam daar een grote verandering in
want je kreeg een herseninfarct,
de arts vertelde ons dat je nooit meer
alleen gelaten kon worden
daar je hersenen niet meer alle prikkels
konden weergeven

iedereen vond het vreselijk, alleen jij niet
je was rustig en liet alles over je heen gaan
het enige dat je niet goed kon verwerken
was dat ons mama er niet meer was,
zelfs dat herinnerde jij je niet meer
je had er wel veel verdriet over

nu zit je daar in een mooi home,
durft je eigen kamer niet meer uit
omdat je anders de weg terug niet meer vindt
je neemt geen enkele beweging meer
wanneer wij je gaan bezoeken nemen we je mee
naar buiten waar je altijd graag was

in deze toestand komt geen enkele wijziging
dat weten we allemaal, alleen is het
voor de buitenwereld heel erg
dat wij je daar hebben opgesloten
want zo denken de mensen over ons,
wij weten wel beter

Ivoke.

over gevoelens schrijven doet met genezen, daarom dit verhalend proza over mijn eigen vader