IK HAD JE ZEE BELOOFD
ik had je zee beloofd
ik schreef
met zand mijn naam
je rug witte de letters
daar zou ik die zomer staan
ik had je zee beloofd
en zon om licht te bruinen
we verliefden ons die dag aan
de voet van de eerste duinen
we zuchtten zoete woorden
in het waaien van de wind
sprongen door de branding
ondeugend als een kind
we wiegden water en
de golven gaven mee
de wolken van de hemel
zonden in een vlakke zee
we zijn naar huis gelopen
aan het einde van de dag
stilte heeft niet meer gesproken
toen zij onze eerste liefde zag
wil melker
25/06/2003
Reacties op dit gedicht
| Erna Muermans: | Woensdag, juni 25, 2003 14:22 |
| wat kan de stilte spreken... als verliefden samen zijn mooi wwwwil erna |
|
| green eyes !: | Woensdag, juni 25, 2003 14:06 |
| gogh, wat is dit prachtig, ik heb zoiets van allez moet ik nu reageren of mag ik nagenieten? liefs, Marina ;)) |
|
| lenore: | Woensdag, juni 25, 2003 13:36 |
| Het zuchten van de golven voel ik nog steeds in mijn haren De stralen van de zon krullen nog met het zand tussen mijn tenen Heerlijk Wil Kusjes Lotte |
|
| Syrah: | Woensdag, juni 25, 2003 08:55 |
| zo mooi! prachtig echt! liefs, Syrah |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 25 juni 2003 | ||
| Thema's: | ||