DE AARDE DIE ZIJ WENSTE
de aarde die ze wenste
je oogde verte
maar je hand
was warm
naar mij toe
je stem was vlak
trekken diepten
zonder tranen
je gezicht zo moe
we brachten haar
de aarde die ze
wenste, huilden
voor de laatste keer
de merel
die we hoorden
toen we kwamen
floot niet meer
wil melker
27/06/2003
Reacties op dit gedicht
| free: | Zaterdag, juni 28, 2003 08:21 |
| een droevig mooi afscheid.... liefs free |
|
| green eyes !: | Zaterdag, juni 28, 2003 00:56 |
| ik kan niet zeggen ik hang aan je lippen, maar wel aan je teksten, liefs, Marina ;)) |
|
| jackyXXX: | Vrijdag, juni 27, 2003 12:57 |
| Alles even stil... alleen het snikken... en het verluiden van een kleine gil. Een afscheid... altijd triest, niemand die daar voor kiest. Blijf die warmte voelen, laat het nooit bekoelen. jackyXXX |
|
| Evy*: | Vrijdag, juni 27, 2003 11:10 |
| heel ontroerend gedicht, ben er stil van knap verwoord hoor, echt waar, je moet het maar kunnen. liefs en sterkte, Evy |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 27 juni 2003 | ||
| Thema's: | ||