Er is een oceaan tussen ons gevallen
gevuld met zoute tranen,
die mijn ogen zijn ontvallen
maar jij der niet naar zal tanen.

Want jij bent weg,
ver van mij vandaan
je bent gewoon vertrokken
mij gewoon laten staan

zittend hier met de brokken.
Het doet vreselijk veel pijn
wetend dat ik je niet meer zal zien
echt, dit voelt niet fijn
gaat dit ooit wel over....misschien

Proberend te zwemmen
door het water der tranen
maar het zout zal mij remmen
al trek ik vele banen.

Ik probeer te roeien
maar ver kom ik niet,
zit hier verankerd
door de boeien des verdriet.

Zou wel willen wachten tot de oceaan droog is,
zal het de pijn verzachten of overgaan in ergenis.

Zal mijn boot dan maar verbranden
zodat ik weer kan verdergaan.
hopend dat ik niet weer zal stranden
biddend dat ik niet zal vergaan.
Van de pijn en het verdriet
is er een oceaan tussen ons ontstaan
alleen: jij beseft het niet
want jij bent van mij weggegaan .