de wereld,

grijzer dan die van een blind kind
die haar nog nooit eerder
in een andere kleur grijs had mogen bewonderen
duister als de zon
die op haar laatste adem leeft
een eeuwenoud schilderij

zo tikte het stil
alles te verjagen
een tijdbom, doodziek van binnen
op zijn laatste dagen

snakkend naar een redding
verscheen jij daar out of the blue met al jou vuur
een tweede zon uit het heelal
vers en puur

totaal ontwaakt
zoals sneeuwwitje
maar dan toch geen sprookje
wierp je me daar vandaan
daar waar de dagen nachten waren

druppels van de furieuze waterval
langzaam weer bedaart
langzaam weer stil en helder
waar de zon tussen de rotsen
wederom het water liet lachen

zo gaf je me warmte
werden mijn wonden littekens
wist ik alleen nog maar van lachen
en kropen we iedere avond zwoel onder de dekens

dat gerestoreerde schilderij
met die hoopvolle regenboog
boven die waterval met zijn rotsen
wat niet meer kapot kan gaan

dat,... dat zijn wij..