Bijna altijd hadden we ruzie,
Altijd Trokken we alles van elkaar aan.
Ik heb je vergeven, en ben verder gegaan met mij leven.
En toch heeft de tijd stil gestaan..
Er is helemaal niks veranderd, aan mijn gevoelens voor jou.
Niks of niemand heeft mij jou doen kunnen vergeten, of laten gaan.
Ookal heb je mij veel pijn gedaan, en heb je altijd overal tussen gestaan,
toch vraag ik me af, waarom ze ons tweeen dan hebben laten bestaan.
Jij was degene die mijn dromen uit liet komen.
Jij was degene die mijn hart op hol heeft laten slaan.
Waarom heb je mij zo diep geraakt,
Waarom hebben wij dit meegemaakt.
Misschien zal ik het ooit begrijpen,
Misschien zal ik ooit antwoorden krijgen,
Maar voor nu zal ik moeten wachten,
Wachten, tot ik terug ben in jou gedachten...