Vrouwelijk.
Vrouwelijk.
Soms lijkt het leven een vrouw te worden,
onzijdig als hét ook moge zijn. Misschien
praat je teveel, misschien is het dat, of
ben je van taal veranderd of leer ik nu pas
echt te luisteren. Je zinnen zijn wel vast,
maar alvast niet zinnig meer, en toch zwanger.
Embryo’s vullen het blank tussen de regels,
en ik verleer nu pas het aborteren. De kapitaal,
onder jouw kleine letters is te groot. Wat zou het,
het zouden toch mijn woorden zijn waar jij
scrabble mee speelt. Hoe doe je dat, hard
zacht maken, rolpatronen aan je laars lappen?
Misschien begrijp je toch poëzie, ben je
zelfs dat woord, tovenaar, nee niet betoverend.
Of misschien verwijt ik je teveel, schrijf ik
slecht, en is het leven altijd vrouw geweest.
Reacties op dit gedicht
| eye-d: | Donderdag, juli 31, 2003 09:50 |
| graag gelzen Charly; hoe pijnlijk treffend het ook geweest moge zijn K! |
|
| voske: | Woensdag, juli 30, 2003 22:57 |
| 't Leven moet wel vrouw zijn charly,anders hadden wij mannen er zeker veel minder problemen mee. ;o) groetjes,voske |
|
| lani: | Woensdag, juli 30, 2003 20:38 |
| proef ik bitter dan in zelfspot, ben ik de witte lijn voorbijgereden, zijn wij misschien man-vrouw, gespleten... prachtig weer charly zoen x |
|
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: cartooneke | ||
| Gepubliceerd op: 30 juli 2003 | ||
| Thema's: | ||