Een verminkte kreet slaakt
krast door merg en been
zuigt diep vanuit de wanhoop
sterft in de resonans van verlatenheid…
Zijn leven draait om een ontspoorde as
balans zweeft tussen de ontwrichting
het rechte spoor is hem ongenadig
het ijzeren hoofd weegt zwaar…
Gebalde vuisten strekken naar hemellicht
het lood doen knieën doorzakken
zijn wanhopige blik reikt wattige drijvers
die schichten met een krachtige wolkbreuk…
De ontlading spoelt de vastberadenheid
helderheid van geest sterkt zijn besluit
een sprong in het duister navigeerde zijn wil
de held van het verdriet overwon zijn lafheid…
| TheMightyPhoenix: | Zaterdag, september 03, 2011 02:24 |
| Mooi geschreven | |
| free: | Dinsdag, augustus 05, 2003 13:26 |
| zwaar...... liefs free |
|
| lovegirl: | Dinsdag, augustus 05, 2003 07:44 |
| heel tries is het om te lezen net wat wijnand zeg je kan er inderdaad ook een beetje boos om zijn liefs lovegirl. |
|
| wijnand....: | Dinsdag, augustus 05, 2003 00:44 |
| aangrijpend het doet me iets maakt me treurig en ook wel een beetje kwaad | |
| Auteur: Jeffry | ||
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 05 augustus 2003 | ||
| Thema's: | ||