BUIEN DIE MET LUCHTEN SLAAN
buien die met luchten slaan
stilte daagt
de storm uit
een zacht gefluister
dan een eerste vlaag
het tocht een vage geur
een vleug met een verleden
ik ken de buien
die met luchten slaan
door het striemen van de
regen laten bomen in paniek
hun bladeren maar eerder gaan
voordat ze knappen door geweld
de oudste is geveld
rust gezaagd in stukken
op het veld, de bast heeft
de herinnering van al die jaren
om zich heen geslagen, de vorige
eeuw wordt zomaar even weggedragen
wil melker
13/08/2003
Reacties op dit gedicht
| nachtegaal: | Maandag, augustus 18, 2003 18:35 |
| het geheel oogt als een kerstboom of heb ik een beetje te veel fantasie :-))) gaat dit over bomen?? of over de generatie voor ons, die 'zo maar even' aan de kant wordt gezet door de hedendaagse levensstijl??? graag gelezen en even graag over nagedacht hoor de denker in me waardeert deze dingen :-) grtz -- vogel |
|
| sunset: | Donderdag, augustus 14, 2003 00:14 |
| Heel beeldend mooi (en altijd interessant om naar de eventuele verborgen 'dubbele bodem'te zoeken). Liefs / sunset |
|
| lovegirl: | Woensdag, augustus 13, 2003 19:04 |
| hij is weer mooi geschreven kijk graag naar je gedichten en lees ze ook graag liefs lovegirl. |
|
| tim balthazar: | Woensdag, augustus 13, 2003 15:30 |
| heeeeeel mooi het is even geleden maar het blijft deugd doen;-) groeten |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 13 augustus 2003 | ||
| Thema's: | ||