vienden blijven? dus niet blijkbaar
we zouden vrienden blijven, dat is wat ze zei...
als gewone vriendin... raak je me echt niet kwijt...
en nu... nu laat ze niks meer van dr eigen horen...
en ik... ik voel me weer totaal verscheurd...
vrienden blijven, haar eigen zelfgezegde woorden...
maar waar is ze nou? met dr grote bekkie...
ze laat me toch vallen, net als alle andere...
als een stuk oud vuil, in de hoek gesmeten...
vraag me alleen af... waarom... waarom...
waarom doen ze me dit toch allemaal aan...
wat heb ik ze in vredesnaam misdaan?
Reacties op dit gedicht
| marcella janssen: | Dinsdag, augustus 19, 2003 17:52 |
| ik weet pcies hoe je je moet voelen... pas op het moment dat je besluit je niets meer ervan aan te trekken, zelf er afstand van te nemen... dan krijg je rust sterkte marcella |
|
| anne(14): | Dinsdag, augustus 19, 2003 11:41 |
| Ik zit met tranen in me ogen dit gedicht te lezen, zo mooi... En ik maak nu precies hetzelfde mee... Als je me wilt mailen, ik ben er voor je! Dikke kus Anne |
|
| ikkuh: | Maandag, augustus 18, 2003 22:39 |
| niks waarschijnlijk... ze zijn zelf bang en reflecteren dat op een ander... wees sterk.. je komt er wel doorheen.. liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Nance | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 18 augustus 2003 | ||
| Thema's: | ||