ze heeft verdriet...
zeg niet dat het gaat, als het niet gaat...
ik hoor die bibberng in je stem toch...
en zie die vochtige ogen weer voor me...
je hebt verdriet, en pijn, zeg dat dan...
wou dat je nu bij me was, gewoon even...
dat k je in me armen kon sluiten heel even...
je kon troosten, en je tranen weg kon vegen...
gewoon zodat je weet dat je niet alleen ben...
en dat ik er altijd voor je ben, echt, altijd...
dus twijfel niet, en roep me als je me nodig heb...
dan zal ik er voor je zijn, met me armen gespreid...
om je op te vangen, en te troosten... altijd...!!!
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: Nance | 
|
|
| Gecontroleerd door: 260580 | ||
| Gepubliceerd op: 21 augustus 2003 | ||
| Thema's: | ||