we wisten wel dat het er aan zat te komen...
maar toch is het nooit het juiste moment...
die kamer uit te moeten lopen... damn...
dat was het aller moeilijkste moment...

het weten... dat ik je niet meer zal zien...
het weten, dat je een paar uur later...
door de euthernasie zal komen te sterven...
het was je eigen keuze, dat weet ik wel...

en je had ook heel erg veel pijn...
het was maar beter zo, zei iedereen wel...
en je had me de toestemming gevraagt...
en die heb ik je toen ook wel gegeven...

maar toch neemt dat niet weg... dat ik je mis...
tranen rollen weer over me wang, damn t doet zeer...
ik mis je nog steeds... elke dag weer meer...
het is nu al bijna 3 jaar geleden en het slijt niet...

je was voor mij, dan die ene lieve oma...
en ik hou jou in de gate, zei ze me nog...
op je schoudertje... ben ik bij je... altijd...
vergeet dat nooit meissie, echt nooit...