nog een paar dagen... dan ben je jarig...
je bent alleen niet meer op deze aarde...
jij zal nu ergens anders rond zweven...
denkend terug, aan het verleden...

rollen de tranen 1 voor 1 naar beneden...
en dan zie ik je weer zitten, op t stoeltje...
recht tegen over het huis, voor de bosjes...
met een reep chocola en een peuk in je hand...

zo kwam je met mooi weer de dag wel door...
ja, dat was toen je nog goed in je doen was...
later werd je ziek, en ging het niet meer zo...
je lag de hele dag op bed, en zei maar niks...

je had pijn, je had het heel erg benauwd...
maar nooit hebben we je horen klagen...
maar je was nog helemaal niet zo oud...
het had niet zo hoeven te verlopen...

ik mis je zo... elke dag... nog steeds...
we hebben lang de tijd gehad om afscheid te nemen...
maar toch... kwam die dag... heel onverwachts...
en toch een heel klein beetje verwacht...

naar het overlijden van oma ging het slechter...
we zagen je met de dag aftakelen het ging niet goed...
oh, ik verlang zo erg weer terug naar die tijd...
dat we in slagharen liepen, achter elkaar...

met een wit shirtje aan, en een gekleurde zuurstok...
of dat we in het centrum liepen, en kibbelingen aten...
of gewoon de keren dat we samen op de bank lagen...
bijna onafscheidelijk van elkaar, ben je van me weg gegaan...

nu zou je weer bijna jarig zijn, ja nog een paar dagen...
wou dat ik nog eventjes bij je kon zijn, heel even maar...

om je te zeggen, dat ik van je hou, en je mis...