voorbij
Je loopt me weer voorbij,
Ik stap iets opzij.
Lachen gaat me moeilijk af,
Bij jou in de buurt zijn is een soort straf.
Heel graag wil ik gewoon vrienden met je zijn,
Dat lijkt me op dit moment erg fijn.
Om iemand geven die je vertrouwd,
Iemand die ook mij als een vriend beschouwd.
Lachen naar elkaar is het enige wat we doen,
Kan het niet weer net als toen?
Vergeten zal ik je niet.
En ik hoop dat je ziet,
Dat ik in die korte tijd veel van je hebt geleerd,
En mijn kijk op het leven hebt omgekeerd.
(voor een speciaal iemand, die ik al een tijdje ken.)
Ik stap iets opzij.
Lachen gaat me moeilijk af,
Bij jou in de buurt zijn is een soort straf.
Heel graag wil ik gewoon vrienden met je zijn,
Dat lijkt me op dit moment erg fijn.
Om iemand geven die je vertrouwd,
Iemand die ook mij als een vriend beschouwd.
Lachen naar elkaar is het enige wat we doen,
Kan het niet weer net als toen?
Vergeten zal ik je niet.
En ik hoop dat je ziet,
Dat ik in die korte tijd veel van je hebt geleerd,
En mijn kijk op het leven hebt omgekeerd.
(voor een speciaal iemand, die ik al een tijdje ken.)
Reacties op dit gedicht
| Trinity: | Dinsdag, september 02, 2003 13:58 |
| Hoi Jennifer Mooi gedicht, met de glimlach kan je ook een woordje brengen, al is het hoi of hoe gaat het. Succes Trin. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: jennifer van maurik | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 02 september 2003 | ||
| Thema's: | ||