waarom laat je me altijd in de waan
in de waan dat je me ziet staan
je kijkt naar me en ik kijk terug
maar dan draai je je om en zie ik weer je rug
je raakt me aan of ligt tegen mij
ik voel me dan gelukkig, zo ongelofelijk vrij
vrij als een vogel in de lucht
maar dan slaak je van verveling een diepe zucht
je zegt iets waardoor ik denk dat je me graag ziet
maar dan is zij er weer en bestaan voor je dat doe ik dan weer niet
en telkens opnieuw laat ik me vangen
door het blindelings vertrouwen en het verlangen
het verlangen naar dat je zegt ik zie je graag
of is dat nu zo een onmogelijke vraag?
wat je nu eigelijk voor me voelt
wat je met al deze dingen bedoelt
in mijn binnenste roep ik deze kreten
wanneer zal ik het antwoord weten?
(btw mense, geef het nooit in de liefde op want degene waar dit gedicht over gaat daar ben ik nu al meer als vier maand mee samen :-))