Eenzaam
EENZAAM !
Ik begin eenzaam aan de dag,
ik ga ervan huilen en dat mag.
Ik zoek de moed bij elkaar,
en ga wat werken, heus het is waar.
Ik vergeet even mijn verdriet,
er is toch niemand die het ziet.
Ik kijk op de klok het is middag, ik ga eten,
wanneer zal ik dit alles toch eens vergeten.
Ik ga even weg van huis,
ik voel mij daar nu toch niet thuis.
Ik ga naar de bib en begin te zoeken,
ik ben op zoek naar mooie boeken.
Ik ga lezen 's avonds op de bank,
maar ik hoor weer zijn scherpe klank.
Ik hoop dat dit eens over zal gaan,
hoe lang blijft dit in mijn gedachten staan.
Ik wil mij in een boek verschuilen,
het gaat niet, en begin weer te huilen.
Ik bedenk dan terwijl ik ween,
waarom ben ik eindelijk nog alleen.
Ik hoor hem roepen telkens mijn naam,
voel ik mij dan echt zo eenzaam.
xxxxxxxxxxxx
Anita
Ik begin eenzaam aan de dag,
ik ga ervan huilen en dat mag.
Ik zoek de moed bij elkaar,
en ga wat werken, heus het is waar.
Ik vergeet even mijn verdriet,
er is toch niemand die het ziet.
Ik kijk op de klok het is middag, ik ga eten,
wanneer zal ik dit alles toch eens vergeten.
Ik ga even weg van huis,
ik voel mij daar nu toch niet thuis.
Ik ga naar de bib en begin te zoeken,
ik ben op zoek naar mooie boeken.
Ik ga lezen 's avonds op de bank,
maar ik hoor weer zijn scherpe klank.
Ik hoop dat dit eens over zal gaan,
hoe lang blijft dit in mijn gedachten staan.
Ik wil mij in een boek verschuilen,
het gaat niet, en begin weer te huilen.
Ik bedenk dan terwijl ik ween,
waarom ben ik eindelijk nog alleen.
Ik hoor hem roepen telkens mijn naam,
voel ik mij dan echt zo eenzaam.
xxxxxxxxxxxx
Anita
Reacties op dit gedicht
| lovegirl: | Woensdag, september 10, 2003 08:32 |
| heel mooi en lief neer gezet en mijn onder buurtje heeft dat ook gedaan prachtig liefs lovegirl. |
|
| contrôle-freak: | Woensdag, september 10, 2003 00:54 |
| Een dichie uit de catacomben van DrieGeetjes, Anita... *knipoogie* geheid samen zou je twijfelen in pijnlijk verdriet neem dan mijn hand en laat mij leiden in het vertrouwen dat ik bied zou je node tranen laten neem dan mijn schouder als steunende staf die bij jou wortel schiet zou je het 'alleen' voelen neem dan mijn gedachten want dan zijn wij in gevoel al één… Alleen ben je nu |
|
Over dit gedicht
| Auteur: abegail | 
|
|
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 10 september 2003 | ||
| Thema's: | ||