’t Is een warboel.
‘k Weet niet goed hoe ik het zeggen moet.
Moeilijk te beschrijven wat ik voel.
Vreugde of verdriet, angst of pijn.
De onbezorgdheid van het leven is bij me
weggegaan, ‘k heb nu schrik de verkeerde beslissingen
te nemen, ‘k ben onzeker en dat maakt me broos.
Ik weet wel dat het beter is een evenwicht
te zoeken, maar ik ben het eventjes kwijt.
‘k Hoop het snel terug te vinden,
zodat ik weer met volle teugen van het leven
kan genieten.
Moeilijke momenten zijn er nu éénmaal
in ’t leven, samen met de mooie dingen,
maken ze je tot wie je bent.
Toch zou ik de wanorde in m’n hoofd
liever opruimen, om me daarna weer beter te voelen.
Want…opgeruimd staat netjes.