al die jaren die ik vruchteloos heb gewacht
al die jaren die voorbij zijn gegaan
was mijn leven hier van enig nut
steeds die hoop die nooit werd ingelost

was ik het die je tot dit leven dwong
je liet me telkens achter met een schuldgevoel
een leven dat geen leven was, maar een vlucht
op nieuw telkens op nieuw vluchtte je weg
nergens heen, niemand die je er op je wachtte

ik wist zelfs niet van je vlucht, je wou gewoon niet verder
niet verder met mij, niet verder zonder mij
jaren van ons leven werden een hel
ik bleef hopen ik blijf wachten, nutteloos

uitgeblust door telkens die onvervulde hoop
hopend en toch weten, dat het nutteloos wachten was
telkens weer, al die jaren proberen te begrijpen
hopeloos en nu is er nog leegte, leegte tussen jou en mij
ik kan en wil niet meer, niet meer met jou

nee ik zal niet vluchten, nog niet
vluchten naar waar, ik kan nergens heen
gevangen in een wereld van herinneringen
breek de boeien stop die valse schijn
geef me de kans op nog wat geluk
dan zal mijn wachten niet vruchteloos zijn geweest