s'morgens !
Als ik naast je wakker word
door zon die zich naar binnen baant.
En ik, mezelf al doodgewaand,
weer levend in jouw armen stort...
Als jouw lijf het mijne raakt,
genot dat zo 't geluk gelijkt.
Je lichtelijk langs mijn lenden strijkt
met al je warm ontladend naakt...
Kan er verder niets bestaan,
niets kan delen in 't moment,
wij zijn door niets te evenaren.
En alle minnaars die ooit waren,
alle liefdes die ik heb gekend,
zijn als papier tot stof vergaan.
door zon die zich naar binnen baant.
En ik, mezelf al doodgewaand,
weer levend in jouw armen stort...
Als jouw lijf het mijne raakt,
genot dat zo 't geluk gelijkt.
Je lichtelijk langs mijn lenden strijkt
met al je warm ontladend naakt...
Kan er verder niets bestaan,
niets kan delen in 't moment,
wij zijn door niets te evenaren.
En alle minnaars die ooit waren,
alle liefdes die ik heb gekend,
zijn als papier tot stof vergaan.
Reacties op dit gedicht
| Stompie: | Maandag, september 29, 2003 13:22 |
| Fraai, vooral het einde: 'nu' is zoveel fijner dan 'toen'. | |
| ~#~paulke~#~: | Donderdag, september 25, 2003 11:41 |
| mooi beschreven, echt mooi gemaakt veel liefs ~#~paulke~#~ |
|
Over dit gedicht
| Auteur: veerleke | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 25 september 2003 | ||
| Thema's: | ||