Jouw ogen
Kijkend diep in je ogen
zal ik verdwalen langs een eindeloos spiraal
een uitgestrekte vlakte van kleuren
zo veelzijdig als koraal
Ik verdwaal langs uitgestrekte vlaktes
zie in de verte slechts een fonkeling
telkens als ik in je ogen verdwaal
voel ik mijzelf een nieteling
Ik sta vastgenageld aan de grond
ben volkome sprakeloos
telkens als jouw blik mij vangt
is elk verzet compleet hopenloos
zal ik verdwalen langs een eindeloos spiraal
een uitgestrekte vlakte van kleuren
zo veelzijdig als koraal
Ik verdwaal langs uitgestrekte vlaktes
zie in de verte slechts een fonkeling
telkens als ik in je ogen verdwaal
voel ik mijzelf een nieteling
Ik sta vastgenageld aan de grond
ben volkome sprakeloos
telkens als jouw blik mij vangt
is elk verzet compleet hopenloos
Reacties op dit gedicht
| Lucky80: | Woensdag, oktober 01, 2003 21:19 |
| Prachtig, ga zo door met schrijven. | |
| Niki Dicker: | Dinsdag, september 30, 2003 23:50 |
| woow heel herkenbaar! keep up the good work :) |
|
| Kiana: | Dinsdag, september 30, 2003 21:36 |
| een van de weinige mooie rijmgedichten, prachtig! liefs, Kiana |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Pascal Pas | 
|
|
| Gecontroleerd door: cartooneke | ||
| Gepubliceerd op: 30 september 2003 | ||
| Thema's: | ||