En tot slot...
En tot slot…
En tot slot zou ik graag willen schrijven,
jouw naam en einde, een punt of zoiets,
maar ’t zijn er steeds drie. Veel te veel
witregels voor het zeggen van iets. Zoiets.
Het gaat, nee, het gaat niet, want verbaal
berecht ik nog de man die je steelt met
één oogopslag, zijn opslag, en oraal
beslecht ik nog mijn lippen met de jouwe.
Je naam is nog koos, je bijnaam vicieus,
als ik dichter was vergeleek ik je met
een natuur, maar nu benoem je mij, onvrij.
Mijn dood, mijn jong, mijn schaal, mijn ei.
Met één zin zou ik je graag uit het leven
willen schrijven. Maar blijk je te blijven,
liefde verstijven in vloeibare hars, tot
de laatste tijd zal schrijven: En tot slot...
Reacties op dit gedicht
| eye-d: | Zondag, oktober 12, 2003 18:52 |
| Een ongekende pracht K! |
|
| Marlies: | Donderdag, oktober 09, 2003 18:12 |
| Hoe doe je het? Prachtig! Liefs |
|
| MayadeBij: | Donderdag, oktober 09, 2003 12:32 |
| Moooooiiiiiii! Hou je nog een beetje van me, of hoe zit dat, hmm? Kus! | |
| free: | Donderdag, oktober 09, 2003 11:22 |
| altijd weer fasineer jij me met je teksten het lukt niet met Een zin...gelukkig maar! ik lees je net zo graag ;) liefs free |
|
Over dit gedicht
| Auteur: charly | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 09 oktober 2003 | ||
| Thema's: | ||