verdriet
jouw lieve ogen
zo vol tranen
die zich langzaam
een weg banen
naar de kuiltjes
in jouw wangen
eventjes
aan je kin
blijven hangen
daarna vallen
op de grond
waarna niemand
ze ooit nog vond...
zo vol tranen
die zich langzaam
een weg banen
naar de kuiltjes
in jouw wangen
eventjes
aan je kin
blijven hangen
daarna vallen
op de grond
waarna niemand
ze ooit nog vond...
Reacties op dit gedicht
| Leen Struelens: | Vrijdag, oktober 10, 2003 22:50 |
| mooi geschreven... ik zie het beeld van de vallende traantjes zo voor mij! | |
Over dit gedicht
| Auteur: stefje | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 10 oktober 2003 | ||
| Thema's: | ||