De gemeenschap die men
De gemeenschap die men "gezin" noemt
Verscheurde harten
Leven verder in de
Gemeenschap die
Men "familie" noemt
Ieder met zijn eigen
Gevoelens en gedachten
Dwalend in de gemeenschap
Die men "familie" noemt
In de steek gelaten
Door de naaste verwanten
Een steek door het hart
Brengt bliksem in de
Gemeenschap die men
"familie" noemt
De gemeenschap die
Men "gezin" noemt
Houdt ons samen
Apart van gedachten
Maar samen met de harten
Verscheurde harten
Leven verder in de
Gemeenschap die
Men "familie" noemt
Ieder met zijn eigen
Gevoelens en gedachten
Dwalend in de gemeenschap
Die men "familie" noemt
In de steek gelaten
Door de naaste verwanten
Een steek door het hart
Brengt bliksem in de
Gemeenschap die men
"familie" noemt
De gemeenschap die
Men "gezin" noemt
Houdt ons samen
Apart van gedachten
Maar samen met de harten
Reacties op dit gedicht
| Stompie: | Dinsdag, oktober 21, 2003 13:20 |
| In een gezin is het soms een heuse oorlog. De stilte van het mijnenveld is nog het ergste. En toch.... komen die harten steeds weer samen. | |
| Zasan: | Maandag, oktober 20, 2003 21:15 |
| Dat gevoel heb ik soms ook. Dat je je eenzaam voelt bij je familie. Ach, zo raar is het niet. Zoek je vrienden op! | |
Over dit gedicht
| Auteur: liesbeth macken | 
|
|
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 20 oktober 2003 | ||
| Thema's: | ||