mijn hart
Mijn hart dat bloedt,
huilt uit in tranen,
de pijn vloeit door men keel,
dwaalt af naar men navel...
De tijd draait door maar ik sta stil,
voel me eenzaam en verlaten,
weggerukt uit men alles...
Elke dag zoveel vragen,
steeds blijft het knagen.
Het langzaam ontwaken,
het stilaan loslaten...
Langzaam aan,
voorzichtig op stap,
in dit leven,
waar ik even geen vat meer op had.
huilt uit in tranen,
de pijn vloeit door men keel,
dwaalt af naar men navel...
De tijd draait door maar ik sta stil,
voel me eenzaam en verlaten,
weggerukt uit men alles...
Elke dag zoveel vragen,
steeds blijft het knagen.
Het langzaam ontwaken,
het stilaan loslaten...
Langzaam aan,
voorzichtig op stap,
in dit leven,
waar ik even geen vat meer op had.
Reacties op dit gedicht
| lieverdje: | Woensdag, oktober 22, 2003 17:29 |
| goed zow, doe t maar rustig aan, zo moet t ook, langzaam alles verwerken zow kom je er wel liefs en sterkte |
|
Over dit gedicht
| Auteur: undercover | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 22 oktober 2003 | ||
| Thema's: | ||