Ik heb je blijkbaar gekwetst door niks te zeggen
ik kon niks uitleggen
Ik kreeg niet eens de tijd om te zeggen waarom
je had zelf al redenen verzonnen buiten mij om.
Er viel geen gesprek met jou te voeren
je wilde mn mond gewoon snoeren.
Daarom keerde ik mn rug toe naar jou
omdat ik geen ruzie wou.
Ik was speciaal voor jou naar Baccara gegaan
maar de avond eindgde voor mij met een traan.
Ik wilde plezier hebben met jou maar dat mocht niet baten
en hebt me daar alleen achtergelaten.
Wanneer dringt het tot je door dat ik je soms ook nodig heb
dat ik niet verwikkeld raak in mn eigen spinneweb.
Al is het een arm om me heen....
dan ben ik voor mijn gevoel ff niet meer alleen..
Of vraag ik nu iets teveel van jou?