Lieve psychologe,

bedankt voor de tijd dat je er voor mij was,
je hebt mij geholpen sterker te worden.
Door uren met me te praten,
naar me te luisteren,
me gewoon te laten wenen.
Heb je me geholpen.
Ik ben niet meer zo onzeker over mezelf,
ik zie het leven niet meer zo zwaar en pessimistisch.
Het deed me telkens goed dat uurtje bij jou.

Ik zag het echt niet meer zitten,
elke avond wenend in bed,
mijn masker dat steeds zwaarder en zwaarder werd,
ik kon het niet meer houden,
ik viel steeds dieper en dieper.

Op het begin zag ik er echt het nut niet van in,
hoe zou jij mij nu ooit kunnen begrijpen?
Je kent me niet,
je weet niet wat ik voel,
en ik kan het je niet uitleggen.
Ik ben een gesloten boek.

Maar nu,
na 5 maanden,
zie ik zelf dat ik verandert ben.
Mijn masker is aan de kant geschoven.
Het leven ziet er niet meer zo donker uit.

Het gaat toch moeilijk worden zonder jou,
nu je een babytje gaat krijgen.
Het deed me telkens zo goed.
Die vervangster zie ik niet zo erg zitten,
jij kende me nu..

Bedankt,
dat wou ik nog even zeggen,
om te luisteren en te praten
bedankt!