Levenslang
Opgesloten achter
deuren van staal
Het gevoel van pij en verdriet
overstroomt massaal
Voor alijtd al ik
mijn verleden meedragen
Maar niemand
hoort mij ooit klagen
Wie weet
zal de straf ooit verminderen
Maar ik ben bang..
......
want ik kreeg natuurlijk
levenslang
....
Reacties op dit gedicht
| marije kooij: | Zaterdag, december 27, 2003 13:52 |
| mooi gedicht, de volgende keer misschien wat meer letten op de spelfouten, dat geeft het gedicht meer magie, | |
| Vinkje: | Donderdag, december 11, 2003 11:46 |
| :-( Sterkte en liefs, |
|
| Luuk: | Donderdag, december 11, 2003 01:15 |
| Van mij krijg je ook levenslang... veroordeelt tot de gelukkige zijn mijn liefde en aandacht te mogen blijven ontvangen. Die 'straf' zal niet verminderen. Je verleden zul je altijd bij je dragen, maar je kan ook proberen om het een plekje in je hart en herinneringen te geven in plaats van er voor weg te blijven lopen... Praat er over, doe je verhaal, dat zal het langzaamaan vergemakkelijken. Klagen mag trouwens best, altijd alles maar pikken en over je heen te laten lopen i |
|
| boom: | Woensdag, december 10, 2003 22:13 |
| je hebt jezelf opgesloten, alleen jij ken die deuren van staal openen en naar buiten komen. iedereen draagt zijn verleden met zich mee, maar weinigen kunnen het echt loslaten en doorgaan naar het volgende. en waarom zou je klagen als je uiteindelijk toch alles zelf moet doen in dit leven. zie het niet als een straf, maar als een les die je leert om uiteindelijk daar te komen waar je moet zijn. doe iets met dat wat je overkomt, alleen dan kan je groeien. verwerk je v |
|
| Crying Angel: | Woensdag, december 10, 2003 20:17 |
| niemand krijgt levenslang verdriet als je ervoor gaat knokken, als het geluk probeert te vindne in het leven, en dat is er hoor! ookal is het nu er ff niet, achter de wolken schijnt ook de zon, ja toch? knuffel |
|
Over dit gedicht
| Auteur: ~*Idril*~ | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 10 december 2003 | ||
| Thema's: | ||