TOTDAT JOUW STILTE OOK HEN TREFT
totdat jouw stilte hen ook treft
schoppen maar
tegen het beest
hij is nooit één
van ons geweest
je kijkt ze aan
voelt de slagen
sluit je af, de pijn is
niet meer te verdragen
moordlust in hun blik
verlamt al je gedachten
je proeft het bloed
weet waar ze op wachten
botten breken
en de kou trekt op
je ziet jezelf
verfrommeld als een vod
nog trappen ze
uitzinnig krijsen ze hun vloeken
totdat jouw stilte hen ook treft
en zij zichzelf moeten zoeken
wil melker
14/12/2003
Reacties op dit gedicht
| 3ngeltje: | Zondag, december 14, 2003 18:12 |
| pfoe... | |
| Rep: | Zondag, december 14, 2003 16:55 |
| wat is nu de echte titel? ;-) maar verder is het kil geschreven, de pijn (vooral mentaal gezien) druipt er van af... Sterkte! |
|
| Tante Pollewop: | Zondag, december 14, 2003 12:41 |
| Een goosepimple verwekkend gedicht.. erg mooi, Liefs, T.p |
|
| lommert: | Zondag, december 14, 2003 11:54 |
| we lezen het /we zien het....en wat doen we eraan? nadenkend gedicht.. mooi gevonden je willemmien |
|
| jazzzz: | Zondag, december 14, 2003 11:40 |
| ..word er even stil van.. mooi geschreven. liefs, |
|
| Evenstar21: | Zondag, december 14, 2003 11:34 |
| pffff...zwaar...wel erg mooi...kussssssss | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 14 december 2003 | ||
| Thema's: | ||