[ Giechelende Zoen ]

Geen Enkele Onzichtbaarheid
Was ooit zo Mooi
Als de Onzichtbare Stilte
Die jou Ogen spraken..

***

Jou eigen
Satijnzachte Manier
Om haar aan
het Lachen te maken

Terugdenkend aan vroeger
Nestelt ze zich
In Jou armen
en Besluit je
Nooit meer Los te laten..

Denkend aan Wat ze
Op het spel Zette
Biedt ze de Maan
Een laatste glimlach
Kijkt ze je aan
Met de ogen van
een klein meisje..

Fonkelend van Geluk
Voor die Allerlaatste Kans
Laat ze de Stilte voor wat ze is
En geeft je een Laatste
Giechelende Zoen..

-¨°¨-

Geschreven door

..E�r�n�..

Reacties op dit gedicht

..E�r�n�.. vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

Over dit gedicht

Auteur: ..E�r�n�..
Gecontroleerd door: christina
Gepubliceerd op: 14 december 2003
Thema's: [Wij] [Vriendschap] [Toekomst]