Niets dan stilte

Opgewekt
Blij
Altijd daar
Een zon
Splitst me
Plots in tweeën
Zijn warmte
Zijn licht
Die hij gegeven had
Vervaagde met de
Ijskoude, realistische pijn
Scheurde me
Door die stilte
Bang
Angstgevoelens beslopen me
De gekke gewaarwording
Dat de helft van mij
Verderop zat
Me willoos en onbegrijpelijk aanstaarde
Wou die stilte verbreken
Zon was me te vlug af
Struikelde naar onder
Ver achter het levend land
De wolkeloze hemel bleef een wolkeloze lucht
Zon had beter en zoeter oord geproefd
Een chaos heerste ergens diep vanbinnen
Maakte meester over mij
Gaf me de verroesterde controle
Over mezelf terug
Vele onhandelbare gevoelens
Kreeg ik door de zon
Maar die zon zie ik nooit meer
Heel misschien als ook mijn licht
Zachtjes uitgeput en liefdeloos bevriest
Dat ik de zon dan weer ontmoet
Klaar voor een tweede poging om te stralen
In een levenloze wereld
Waar niets dan stilte rond me leeft
Of heel, heel misschien
Is dat mijn wereld al?
Doordat de zon de maan werd
Wit, willoos, bleek energieloos en moe
Naar die andere wereld draaide
En mijn doel ook naar deze plaats keerde
Maar we elkaar nooit meer vonden
En er in mezelf niets anders meer overblijft
Niets dan stilte