IK BEN NAAR DE ZEE GEREND
ik ben naar zee gerend
ik ben naar zee gerend
alles achter me gelaten
de sporen in het zand
zijn niet voor mij bestemd
we waren bang
om op het strand
te lopen als de vloed
zich teruggetrokken had
en iedere voetstap
zichtbaar was in de
kaalheid van nieuw land
geen hand om ze te wissen
de hemel duikt de verte
al voorbij, een pier met
meeuwen op een rij, nog
even en dan samen zweven
opgelucht omdat ik breek
met al het aardse denken
ik hoef geen liefde meer
te schenken als ik alles vergeet
wil melker
16/12/2003
Reacties op dit gedicht
| *Shanti*: | Dinsdag, december 16, 2003 08:45 |
| Na de dood kun je hemels denken, mag je Liefde schenken, maar maak je leven hier af, zie het niet als straf, maar wees jezelf in Liefde. Liefs, namasté, Shanti |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Pieps | ||
| Gepubliceerd op: 16 december 2003 | ||
| Thema's: | ||