WATER ZICH MET LUCHT VERGIST
water zich met lucht vergist
ik zie patronen in de regen
sluiers weven nattigheid
die neer slaan op tapijt
dat buiten heet en in zijn
kleur van de seizoenen weet
druppels rijgen zich tot
stromen en ontmoeten zo elkaar
al spetterend vertellen ze spontaan
van waar ze ooit gescheiden zijn
van warme zon en oceaan
ze rollen dollend in een meer
rust keert weer in onderduiken
de wind speelt rimpels tot
de kant en langzaamaan
verliest het water zijn verband
ze vervloeien tot de lucht en
trachten te ontsnappen aan elkaar
ze willen naar het blauw in damp
of naar de overkant waar in zachte
mist water zich met lucht vergist
wil melker
29/12/2003
Reacties op dit gedicht
| M@ri@: | Maandag, december 29, 2003 22:12 |
| warme liefdes beademing in stromende versmelting liefs *boselfje* |
|
| Hannie : | Maandag, december 29, 2003 20:53 |
| ik zou best wel eens voor even zo'n druppel willen zijn. prachtig gedicht. liefs, Hannie |
|
| Roxette: | Maandag, december 29, 2003 19:46 |
| Een heerlijk verfrissend gedicht;) Spetterend van speelsheid, en toch....... Liefs, Rox |
|
| waterval: | Maandag, december 29, 2003 10:12 |
| "Wow........!!!!"... en meer hoef ik er niet over te zeggen.... liefs,.... van waterval~~~ |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 29 december 2003 | ||
| Thema's: | ||