GAAN KRIJGT GEEN VERLEDEN
gaan krijgt geen verleden
de wereld wordt weer zacht
met witte vlokjes ingepakt het zwart
dat onbedekt zijn kaalheid toonde
het land was afgeroomd
door zomerslange dagen die in
de herfst hun vruchten mochten dragen
in sneeuw verdwijnt het onderscheid
de stappen op het nieuw tapijt
verdragen kort hun werkelijkheid
de sporen zijn gewist, nee
witvernist in lagen van bestaan
gaan krijgt geen verleden
toekomst dwarrelt gestaag
naar bodemrakend heden
mag ik die mooie wereld wel betreden?
wil melker
03/01/2004
Reacties op dit gedicht
| M@ri@: | Zaterdag, januari 03, 2004 14:29 |
| ik val stil ............... heden mijn ogen over je gedicht heen gleden liefs *boselfje* |
|
| MayadeBij: | Zaterdag, januari 03, 2004 12:58 |
| Ja hoor, met kaplaarzen en al. Kus. | |
| lommert: | Zaterdag, januari 03, 2004 11:42 |
| bedekt de sneeuw niet even het bedorven land zodat ze zich niet hoeft te schamen voor de rotzooi die wij ervan gemaakt hebben ( komt bij me op ) Wil: weer een mooi gedicht waar ik van genoten heb. je willemmien |
|
| christina: | Zaterdag, januari 03, 2004 10:10 |
| prachig Wil ... mag ik die mooie wereld wel betreden ..altijd als ik buiten kom na een sneeuwbui en mijn voeten in de pas gevallen sneeuw zet dan denk ik zonde liefs christa |
|
| sunset: | Zaterdag, januari 03, 2004 09:31 |
| Zo 'zacht' verwoord als een sneeuwvlok dat dwarrelt op een sneeuwtapijt. Niet de 'val' wordt gehoord, maar slecht de echo. Net zoals ik 'luister' naar de echo van je woorden. Liefs / sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 03 januari 2004 | ||
| Thema's: | ||