Cancer
Cancer is eating me
It’s eating me
It’s eating me alive
Chewing my bones
Making me weak
Cancer is eating me
It’s eating me
Eating me alive
Eating me from inside out
Cancer is eating me
Eating me alive
Makes me scared
But there is no way for me to hide
It’s eating me
It’s eating me alive
Chewing my bones
Making me weak
Cancer is eating me
It’s eating me
Eating me alive
Eating me from inside out
Cancer is eating me
Eating me alive
Makes me scared
But there is no way for me to hide
Reacties op dit gedicht
| ***engeltjuh***: | Zondag, januari 18, 2004 17:29 |
| mooi geschreven! je kan er niks aan doen als je die ziekte krijgt. soms is het een slopende lijdensweg. zo wenst niemand zijn dood... liefs gerjan |
|
| ikreageer: | Zondag, januari 18, 2004 09:45 |
| heel mooi gedicht. Het geef precies de realiteit weer, moest er zelfs een traantje bij wegpinken brabants maatjuh |
|
| synchrogirl: | Zondag, januari 18, 2004 09:44 |
| pfiew. - je reactie er zelf onder... Heel mooi gemaakt en je hebt WEL gelijk ... :S Liefs |
|
| Thoughts: | Zondag, januari 18, 2004 09:41 |
| voor iemand schrikt dit is fictief |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Thoughts | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 18 januari 2004 | ||
| Thema's: | ||