109 dagen gelede kon ik ineens niet meer lopen
ik had heel veel pijn in me knie
maar wat het nou precies was...
dat wisten we nie

ik ging naar de dokter
wat was er aan de hand?
hij kon niks vinden...
dus was ik in het ziekenhuis beland
daar gingen ze foto's maken
op die foto's was niks te zien
dus wisten we nog niet wat het was
ze zeiden: het gaat wel weer over...MISSCHIEN

ze wisten niet wat het kon zijn
wat kan ik eraan doen?
er is één ding wat ik kon doen...
rust houden... zeiden ze toen

na een tijdje ging het weer wat beter
maar dat was maar voor even
een paar dagen later had ik alleen maar meer pijn
kunnen ze mij niet iets van medicijnen geven
zodat de pijn wat minder wordt
het enige wat ik deed was huilen van de pijn
ik kon er niet meer tegen
ik wilde iemand anders zijn

ik heb er nu nog steeds heel veel last van
waarom moet mij dit nou overkomen?
ik ben nog zo jong
ik heb nog zoveel dromen

ik hoop dat het ooit over gaat
ik ben het nu wel zat
109 dagen is veel teveel
ik vin dat ik het nu wel weer lang genoeg heb gehad
ik kan nu niet trainen
en sport is alles voor mij
als ik nooit meer kan turnen...
is mijn leven voorbij



*dit gedicht beschrijft precies wat ik nu meemaak...
ik weet nogsteeds niet wat er aan de hand is met mijn knie
en in mijn andere knie begint nu precies hetzelfde.
ik kan dus voorlopig nog niet sporten en daar baal ik onwijs van...
dit hele seizoen mag ik niet meedoen
en dat is echt geen pretje*