omdat aarden te gevaarlijk was
in je blik zag ik mijn thuis
je ogen openden mijn liefde
liet me binnen in je huis
waar ik de bloemen rook
ik zag je kleuren
voor het eerst de lente bloeien
je groeien in de zon en ochtenddauw
voelde het verlaten van de barre kou
te jong in liefde afgewezen
met kilte verder moeten overleven
het einde van de winter scheen nabij
warmte nam bezit van jou en mij
we zochten hemel
omdat aarden te gevaarlijk was
je wortels staken dieper dan ik dacht
misschien had ik te veel van je verwacht
je aandacht in beslag genomen
weinig kans gegeven weg te dromen
je wilde zelf beslissen, je eigen leven leiden
niet het ongewisse, van ons beide
je zwaaide afscheid bij de deur
ik zag de bloemen bloeien
weer rook ik die geur van toen,
toen we elkaar nog konden boeien
wil melker
23/01/2004
| wil melker: | Zaterdag, januari 24, 2004 09:30 |
laatste strofe wordt.. je zwaaide afscheid bij de deur ik zag de bloemen bloeien weer rook ik die geur van toen, je zult me altijd blijven bloeien.. |
|
| kokkie: | Zaterdag, januari 24, 2004 00:54 |
| aangrijpend geschreven dit, heel herkenbaar... liefs angela |
|
| M@ri@: | Vrijdag, januari 23, 2004 16:40 |
| ontwortelt uit ontluikend hart geeft ontaarde liefdessmart troostknuf en liefs *boselfje* |
|
| just a little girl in a big world: | Vrijdag, januari 23, 2004 09:04 |
| Heel mooi, vol gevoel. Iets anders weet ik niet te zeggen. Liefs een verbaasde Little girl. |
|
| nachtegaal: | Vrijdag, januari 23, 2004 08:47 |
ik lees ontstaan en groeien maar voor volle wasdom reeds gedoemd tot verdorren spijtig dat zo iets moois niet kan openbloeien liefs van vogel |
|
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Frummel | ||
| Gepubliceerd op: 23 januari 2004 | ||
| Thema's: | ||