SLAMMEN MET GELUIDLOZE STEMMEN
slammen met geluidloze stemmen
in het kraken
van gebeden
roep ik de God
uit het verleden
met woorden die
ik had geleerd
Zijn Zoon heeft de
chaos ook niet gekeerd
paarden braken
hun nek en tanden
op stenen handen
die wezen naar elkaar
vingers beschreven
hun strijd met bloed
uit die tijd vol jaloezie
barstend van nijd
de zwarte hengst
met flanken die dampen
en schampen langs
komma's en punten
vluchtig met hoeven
in scherven vertoeven
van strofen die niemand
ooit zal geloven
klinkers zuchten
vocalen in het
oeverloos slammen
met geluidloze stemmen
een lijf als verblijf
de rest is al stuk
het zielloze hijgen
in het kotsen van prut
wil melker
26/01/2004
deel 1. voor de laatste toon uit dit refrein
deel 2. ik ga gebeden kraken
deel 3. slammen met geluidloze stemmen
Reacties op dit gedicht
| M@ri@: | Maandag, januari 26, 2004 22:24 |
| afscheid was nabij in gebedenliteratuur stilzwijgend zij aan zij in lichaamspartituur liefs *boselfje* |
|
| kokkie: | Maandag, januari 26, 2004 09:17 |
| jeetje Wil je blijgt me verbazen, dacht dat je de andere twee niet kon overtreffen maar het is weer een plaatje, diep, mooi.... liefs angela |
|
| DrieGeetjes: | Maandag, januari 26, 2004 07:38 |
| *smile!* | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 26 januari 2004 | ||
| Thema's: | ||