later
soms word het me allemaal teveel,
hulp is waar ik dan om fluister,
het voelt als een mes bij mijn keel,
maar niemand die naar mij luistert...
misschien luisteren ze wel,
maar roep ik niet hard genoeg...
misschien boden ze al hulp aan,
maar dat ik die toen afsloeg..
Ik ga steeds een stapje vooruit,
naar het vertellen van de waarheid...
hopelijk staan ze dan voor mij klaar,
anders ben ik de weg helemaal kwijt...
Sommige mensen mag ik ontzettend graag,
ik wil ze echt geen pijn doen,
daarom vertel ik de waarheid traag,
en verzacht de pijn met een zoen...
hulp is waar ik dan om fluister,
het voelt als een mes bij mijn keel,
maar niemand die naar mij luistert...
misschien luisteren ze wel,
maar roep ik niet hard genoeg...
misschien boden ze al hulp aan,
maar dat ik die toen afsloeg..
Ik ga steeds een stapje vooruit,
naar het vertellen van de waarheid...
hopelijk staan ze dan voor mij klaar,
anders ben ik de weg helemaal kwijt...
Sommige mensen mag ik ontzettend graag,
ik wil ze echt geen pijn doen,
daarom vertel ik de waarheid traag,
en verzacht de pijn met een zoen...
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: marlieske | 
|
|
| Gecontroleerd door: cartooneke | ||
| Gepubliceerd op: 26 januari 2004 | ||
| Thema's: | ||