144 uur (Miranda)
ik loop vanuit de trein naar huis
voel me eenzaam heb het koud
heb mijn gedachtes nog bij jou
denk aan je liefde zo vertrouwd
ik voel jou hand nog die me streeld
voel zelfs je lippen nog in gedachte
maar het doet zo onvoorstelbaar pijn
nog 6 hele dagen wachten
144 uur lang
pikt de afstand af wat wij verlangen
elkaar in de ogen kijken
word door een tranenzee vervangen
warme tranen uit verwarring
en een uitzichtloos gemis
doen ons pijn en laten ons hopen
en dat het snel weer weekend is
voel me eenzaam heb het koud
heb mijn gedachtes nog bij jou
denk aan je liefde zo vertrouwd
ik voel jou hand nog die me streeld
voel zelfs je lippen nog in gedachte
maar het doet zo onvoorstelbaar pijn
nog 6 hele dagen wachten
144 uur lang
pikt de afstand af wat wij verlangen
elkaar in de ogen kijken
word door een tranenzee vervangen
warme tranen uit verwarring
en een uitzichtloos gemis
doen ons pijn en laten ons hopen
en dat het snel weer weekend is
Reacties op dit gedicht
| H.J.: | Zaterdag, februari 07, 2004 08:48 |
| Kom kom Daniel. 144 uur. Ga lekker even darten, een pilsje pakken en gooi je laatste € in de gokkast. Zie je wel het is al weer zaterdag. groet H.J. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: daniel cnossen | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 07 februari 2004 | ||
| Thema's: | ||