Dit is niet echt wat je kan noemen een gedicht
Ik moet het gewoon even kwijt en een gedicht in elkaar zetten is voor mij op dit moment echt moeilijk..

Na alles wat we voor elkaar hebben gekregen
Hoe hard we hebben gevochten voor elkaars liefde..
eindelijk hadden we het voor elkaar!!
Onze liefde was zo sterk en dat is nou al een half jaar
Dan krijg je een ongeluk,
Je raakt in coma, al half hersendood en aan de beademing
Iedereen van z'n stuk
Je sloot je al heel lang af voor je ouders,
tegen mij was je altijd open, en eerlijk
Dat wist iedereen, ook je ouders
Nou stellen ze mij voor de keuze:
Jou laten leven en wachten totdat je ontwaakt uit je coma
met grote kans dat je niet meer kan lopen of misschien niet eens praten..
Of jou van de beademing afhalen en snel laten overlijden zonder enige pijn en alles laten..
De keuze om over iemands leven te beslissen is voor mij zo zwaar, ik ben een jaar geleden al iemand kwijtgeraakt,
ook doodgegaan vanuit de coma maar die keuze heeft niemand gemaakt. Ik ben zo bang dat ik de verkeerde keuze maak..
Het liefst zou ik wachten totdat je ontwaakt..
Maar is dat niet egoistisch..
Denken kan ik nu niet realistisch
Dan ben je erg beperkt tot wat je kan doen
Je bent een echte levensgenieter, ik denk dat je me dat erg kwalijk zou nemen als je nix meer kan ..
Laat ik je gaan, dan ben ik je voor altijd kwijt..
en niet alleen ik, je ouders je vrienden en familie..
Dat is een feit!
Misschien nemen hun het mij dan kwalijk..
Ik heb echt geen idee, wat moet ik doen..
Ik wou dat je me kon helpen..
Ik kan het niet..
Zelf heb ik nog maar 15 jaar levenservaring
Alsjeblieft kan iemand me een tip geven..
Ik wil hem echt niet kwijt maar ik wil ook niet dat hij pijn lijdt.. Alsjeblieft help me!!!

xxx verdrietig meisje