Alles begint te spinnen en om me heen te waaien
Ik heb van jou pijn mogen proeven
Gezien waar zo ontiegelijk veel om lijkt te draaien
Achteraf toch aarzelend of ik me er weer aan zou vertoeven

Een donkere dag die mij toch licht deed zien
Zoveel helderheid dat er nog wel is maar zich schuilhoud
Zich behoedend voor veranderingen misschien
Het heeft te lang geduurd, het voelt niet meer vertrouwt

Bloed begint langzaam te koken en laat verlangens branden
Verleden en herinneringen zou ik willen uitmoorden
Al brekend en scheurend zal ik ze verslinden met mijn blote handen
Om het vervolgens goed te praten met vloekende woorden

Maar naast steunen kan ik alleen maar toekijken
machteloos en woedend toezien op de neerhalende gedachten
Proberen om de veradelijke momenten de ontwijken
Geen aandacht schenkend aan de mensen die me steeds weer uitlachten

Ontmoedigd door een zwijgende menigte die alleen maar kon praten
Dat alles om ervoor te zorgen dat vriendschappen bleven
Het tegendeel werd geaccepteerd en begon de wereld reeds te verlaten
De woede die het opriep, omgezet in kracht om niet op te geven

Doorzichtige leugens tekenen de zwarte lucht die er wit van ziet
Gevoelens gespiegeld om het tegendeel tevergeefs te bewijzen
Glimlach genererend terwijl het liever de tranen waren die je liet
En zodra de vrijheid in zicht is, jezelf de duisternis in te prijzen

Met slechts half rustgevende woorden weet jij mijn onrust te stillen
Moet ik nou geloven wat je zegt, nadat je zelf zei iedereen voor te liegen
Ik vertrouw je in gebrek aan iets anders, Ik zou niets anders willen
Maar door alleen jezelf te zijn zal je jezelf, mij en de rest echt niet bedriegen