OGEN DIE JE LACH VERTALEN
ogen die je lach vertalen
weer zoeft het landschap
langs je heen, de zon,
een jaar geleden, scheen
uitbundiger en liefde
smeedde ons aaneen
nu zijn we weer
alleen, heeft ieder
zo zijn eigen leven
het geven aan elkaar
is tot herinnering verheven
je bent alleen op stap
naar woorden en gedichten
licht gebruind en knap
ogen die je lach verlichten
je straalt als toen ik bij je was
beelden vol herinnering raken
aan de schaduwen van morgen
vandaag schiet alles er bij in
ik zie de hemel weer verglijden
voel de pijn van samen lijden
wil melker
23/02/2004
Reacties op dit gedicht
| Cindyv2: | Woensdag, februari 25, 2004 08:59 |
| Trieste herinneringen... maar ook mooie herinneringen.. Liefs Cin |
|
| jackie53: | Dinsdag, februari 24, 2004 19:16 |
| Mooi en zo triest,helaas komt het vaak voor:( xxxxx | |
| wil melker: | Dinsdag, februari 24, 2004 08:24 |
| Jasper, als je deel bent van de dingen ontgaat je heel veel. Ooit zul je het wel eens snappen. Succes. |
|
| Rep: | Maandag, februari 23, 2004 23:15 |
| Als je samen lijdt zal er geen pijn zijn! Morgen kan geen schaduw hebben... woorden en gedichten licht gebruind? nu zijn we weer alleen of ben jij alleen? kortom, ik snap er weer geen jota van... |
|
| MayadeBij: | Maandag, februari 23, 2004 15:28 |
| Kus! =:)}}) | |
| *Sterretje*: | Maandag, februari 23, 2004 12:45 |
| mooi die herrineringen denk maar aan vroeger |
|
| kokkie: | Maandag, februari 23, 2004 11:51 |
| en altijd de herinnering aan toen alles nog anders was... liefs angela |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 23 februari 2004 | ||
| Thema's: | ||