IK ZAG JE OPENGAAN
ik zag je opengaan
je stond temidden van
de bloemen, ik zag je opengaan
je bloeide heel kortststondig
een vonk magie raakte me aan
ik liep betoverd naar je toe
je lach omhelsde mij
voelde hoe je handen praten
ze maakten me zo blij
ze pelden lagen van verbittering
streken angst en woede weg
ogen kregen weer de schittering
die je altijd in je woorden legt
we zjn gaan lopen
naar het einde van de tijd
de wereld ging heel lief opzij,
voor een sprookje en de eeuwigheid
wil melker
26/02/2004
Reacties op dit gedicht
| lommert: | Donderdag, februari 26, 2004 20:33 |
| mooie liefdesverklaring en prachtig neergezet.. xxje willemmien |
|
| kokkie: | Donderdag, februari 26, 2004 10:38 |
| dit is genieten, puur en simpel genieten liefs angela |
|
| Shabam!: | Donderdag, februari 26, 2004 10:34 |
| zonne-adum?? (ga meteen mijn tandjes poetsen, pffff, kus!) | |
| Annemieke : | Donderdag, februari 26, 2004 08:38 |
| Sprookejesachtig... Ontwapenend... X Annemieke |
|
| M@ri@: | Donderdag, februari 26, 2004 07:57 |
| wijl zij zonneadem rook zij uit schermblad ontlook stralen gaven spiegeling versmolt tot fonkelcirkeling liefs *boselfje* |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 26 februari 2004 | ||
| Thema's: | ||