zomaar een dag
Zomaar een dag...
Zomaar een dag, het zonnetje schijnt,
Je zou dan haast denken
dat je weemoed verdwijnt
de weemoed die je voelt
alle dagen weer
over wat je hebt verloren
en alle harte zeer.
Het zonnetje schijnt de lucht is blauw
echt zo'n dag van:
"ik hou van jou"
Zo'n dag waarop je op kunt bloeien
en weer met "de riemen die je hebt,
leert roeien"
Zo'n dag die je nodig hebt,
na een week vol regen.
Zomaar een dag, in het laatst van september
het huis aan kant, de wasmachine draait.
De kinderen zijn naar school,
je bemerkt dat je hand even de hond aait
en de poes maakt een rare capriool.
Het leven lijkt zo vredig zo,
je neemt nog een kopje thee
Als het altijd zo zou kunnen blijven.
Had ik daar wel vrede mee.
********
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: [::.*anne*.::] | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 01 maart 2004 | ||
| Thema's: | ||